دفتر خاطرات مجازی

توی زندگی همه آدم ها یه سری فرم ها هست که باید پر بشه. از همون بدو تولد گرفته تا موقعی که شخص از دنیا میره. یه سری از این فرم ها رو خودت پر می کنی و یه سری دیگه رو برات پر می کنن.  پر کردن هر کدوم از فرم ها هم حس و حال خودش رو داره و تاثیر خاص خودش رو تو زندگیت میذاره.

امروز موقعی که داشتم تازه ترین فرم زندگیم رو پر می کردم، به فرم هایی که پیش از این توی زندگیم پر کردم یا برام پر کردن فکر می کردم.

یاد فرم های رضایت نامه اردوهای مدارس به خیر. با چه ذوق و شوقی میاوردم تا مامان و بابام امضا بکنن. یادمه تو دوره راهنمایی که می خواستن ما رو برای اولین بار ببرن سردشت، بابام اول تو امضا کردن فرم تردید داشت و با کمی خواهش راضی شد امضاش کنه.

فرم ثبت نام بسیج دانش آموزی رو سال اول راهنمایی پر کردم. اون موقع حتی نمی دونستم برای چی دارم این کار رو می کنم!  و فقط چون بقیه پر می کردن من هم پر کردم.

فرم های ثبت نام مدارس و دانشگاه رو از دوره دبیرستان به بعد، خودم پر می کردم و حس کمی بزرگتر شدن رو تو خودم احساس می کردم.

اولین فرم باز کردن حساب بانکی رو وقتی 14 سالم بود پر کردم. یه حساب قرض الحسنه تو بانک بنیاد. یادمه بعد از قرعه کشی بانک، هر روز با دوچرخه می رفتم دم بانک و می پرسیدم کی نتایج قرعه کشی رو اعلام می کنن؟ یه روز مسئول یکی از باجه ها بهم گفت: وقت گل نی!! همین باعث شد برم بابام رو وردارم بیارم که حسابم رو ببنده (به افراد زیر 18 سال اجازه بستن حساب رو نمیدادن)

فرم های ثبت نام کنکور، شاید یکی از بدترین یا بهترین فرم های ثبت نامی توی عمر هر کسیه. بدی به خاطر استرس و فشاری که البته قبلا روی بچه ها وارد می کرد و خوبی به خاطر وعده زندگی شیرینی که معلم های دبیرستان، بعد از قبولی توی دانشگاه می دادن.

فرم های نظرسنجی مختلف که آدم پر می کنه و تقریبا هیچوقت باعث ایجاد تغییر مثبتی نمیشه.

فرم رضایت نامه قبل از عمل، مخصوصا اگه برای یکی از عزیزانت پر بشه، یکی از دلهره آورترین فرم هاست که امیدوارم کمتر مجبور به پر کردن همچین فرم هایی بشید.

و خیلی فرم های دیگه، که هنوز پر نکردم و باید در آینده پر کنم. اما در حال حاضر فرم پر شده یکی از مهمترین مراحل زندگیم رو تو دستم دارم. فرم اعزام به خدمت. بالاخره وقتش رسید. امروز یه دلهره عجیبی تو دلم افتاده بود، که البته فکر کنم کمی طبیعی باشه. به هر حال این اتفاقیه که تو زندگی 90 % پسرها اتفاق میفته. مرحله ایه که باید طی بشه. کاریش هم نمیشه کرد.

از بعد از فارغ التحصیلیم تا الان، دنبال امریه گرفتن بودم، که شاید حداقل سربازیم به بطالت نگذره. هنوز که چیزی قطعی نشده، امیدوارم که خدا کمک کنه و امریه ام جو بشه.

این روزها طعم خواب رو بیشتر دوست دارم. انگار بدنم فهمیده که 2 ماه بی خوابی در انتظارشه. روزها سریع تر میگذرن، این رو از بزرگ شدن گل هایی که 2 ما پیش تو باغچه و گلدون های تو ایوون کاشتم به خوبی میشه فهمید.

امیدوارم خدا کمک کنه و منم مثل خیلی های دیگه بعد از سربازیم، این دوره رو از شیرین ترین دوره های زندگیم بدونم. تا اون موقع باید منتظر موند و امیدوار بود...

راستی، یادم رفت، سال نوتون مبارک. امیدوارم سال خوبی برای همتون باشه.

اینم عکس تخم مرغ رنگی هایی که امسال با پوست پیاز درست کردم:

یکی از عادت‌های من اینه که وقتی یه مسئله‌ای برای مدت زمان طولانی ذهنم رو به خودش مشغول می‌کنه، ناخودآگاه شروع می‌کنم به خیال‌پردازی در مورد اون مسئله. و یکی از مهمترین مسائلی که توی 1 سال و نیم اخیر ذهنم رو بدجوری به خودش مشغول کرده بود، جلسه دفاعم بود. نگرانی‌ها و فکر و خیال‌های مختلف درست از همون روزی که پروپزالم رو نوشتم تا چند ماه آخر همراهم بود. جلسه دفاعم چطور برگزار میشه؟ داورم کی میشه؟! نکنه داورم همونی بشه که همه ازش وحشت دارن؟ نکنه تو جلسه آبرو ریزی بشه؟

من بودم و 1800 خط کد کامپیوتری نوشته شده که باید می‌خوندمش، کاملا می‌فهمیدمش و تغییراتی که برای پایان‌نامم نیاز داشت رو توش اعمال می‌کردم. من بودم و خودم!، و هیچ کدوم از دوستام نه حوصله کمک کردن به من رو داشت نه وقتش رو. یادمه اون اوایل، هر بار که فایلش رو باز می‌کردم، بعد از 10 دقیقه با نا امیدی فایل رو می‌بستم و دراز می‌کشیدم و برای دقایق طولانی به سقف خیره می‌شدم و حرص می‌خوردم که "این دیگه چه کوفتیه، عجب غلطی کردیما...!". البته توی این مسئله (خیره شدن به سقف) ید طولایی دارم.

ترم 3 تموم شده بود، هفته‌ای چند بار می‌رفتیم آزمایشگاه و یه سری کارا که استاد ازمون خواسته بود رو انجام می‌دادیم که اکثرا برای وقت گذرونی بود و نتیجه‌اش ظاهرا خیلی مهم نبود (پروژه‌ام در کنار کد نویسی یه سری کار آزمایشگاهی هم داشت). عید شد و هنوز من حوصله خوندن اون کد طولانی رو نداشتم و هر بار همون داستان "سقف" تکرار می‌شد. تقریبا وسطای تابستون بود که دیگه هر جوری بود می‌خواستم سر از این کد مسخره در بیارم و خودم رو خلاص کنم. اون روزا تقریبا هر روز از صبح تا بعد از ظهر با بچه‌ها تو آزمایشگاه مشغول تست گرفتن بودیم.

کم کم تونستم بفهمم داستان این کد چیه و کجاهاش باید اصلاح بشه. آخرای تابستون (20 شهریور) بود که داده گیری‌های آزمایشگاهیمون کلا تموم شده بود. با خودمون فکر می‌کردیم تو دو هفته آخر تابستون پایان‌نامه رو جمع می‌کنیم و تو مهر دفاع می‌کنیم. ولی همه چی اون قدر رویایی اتفاق نیفتاد و کار ما به ترم 5 افتاد. دیگه نه خونه داشتیم نه خوابگاه. ماهی یه بار باید سر می‌زدیم و استاد رو راضی و خوشحال نگه می‌داشتیم تا اجازه بده هر چه زودتر دفاع کنیم. ولی استاد هم زیاد باهامون همکاری نمی‌کرد.

تو این حین باید دو تا مقاله هم توی همایش‌ها ارائه یا تو مجله‌ها چاپ می‌کردیم، چون 2 نمره از نمره پایان‌ناممون رو شامل می‌شد. خوشبختانه هر دوش رو تونستم به موقع آماده کنم و یکیش رو 27 مهر ماه توی همایش ملی مکانیک توی الیگودرز ارائه بدم و یکیش رو 30 آذر توی همایش منطقه‌ای مهندسی مکانیک و جوش سروستان. رفتن به این شهرها برای اولین بار اونم به این بهونه خودش خالی از لطف نبود و خاطرات شیرین زیادی برام به همراه داشت، از جمله اینکه مقاله‌ام توی همایش سرورستان به عنوان مقاله برتر شناخته شد و 50 هزار تومن جایزه نقدی هم بهم دادن.

خلاصه نشد که بشه و زودتر دفاع کنیم و دفاعم افتاد به 17 دی! قطعا 17 دی 91 تا ابد یکی از به یاد موندنی‌ترین روزهای زندگی من خواهد بود. شب قبلش از بس فکر و خیال تو سرم بود نتونستم خوب بخوابم. یادم نمیاد شب‌های کنکور اون قدر استرس داشته باشم. دفاعم ساعت 14:30 بود. داور و استاد راهنما و مشاور با 5 دقیقه تاخیر رسیدن. تپش قلبم تو اون لحظه به اندازه دونده‌ای بود که 10 دقیقه دویده باشه. احساس می کردم قلبم داره از سینه میزنه بیرون! دو دقیقه اول خیلی با استرس طی شد و بعدش استرسم از بین رفت و تونستم بقیه مطالب رو بهتر ارائه بدم.

نیم ساعت گذشت و ارائه‌ام تموم شد. نیم ساعت دوم هم به سوال و جواب گذشت که خدا رو شکر تونستم به همه سوال‌ها خوب جواب بدم و جلسه دفاعم خیلی بهتر از اون چیزی شد که همیشه تو خیالم تصور می‌کردم. بعدش هم مثل دومادای قدیم که موقع عروسی باید پشت در اتاقی که عروس توش نشسته بود منتظر بله گرفتن می‌موندن، با یه جعبه شیرینی پشت درب اتاق شورا منتظر نمره شدم. خدا رو شکر نمره ام هم خوب شد و تونستم 19.5 بگیرم.

تا 10 روز بعد از دفاع توی اردبیل مونده بودیم تا بقیه دوستامون هم دفاع کنن و اصلاحات پایان‌نامه رو انجام بدیم و یه سری کارهای اضافی که استاد راهنما ازمون خواسته بود رو براش انجام بدیم. بالاخره کارشناسی ارشد ما هم تموم شد. یادش به خیر، انگار همین دیروز بود که نتایج کنکور اعلام شده بود و اسم اردبیل توی کارنامه‌ام خورده بود و فوری رفتم سراغ نقشه ببینم اصلا این اردبیل کجا هست؟!! بدون شک این دو سال و نیم از بهترین سال‌های زندگیم بود و تلخی‌ها و شیرینی‌هاش برای همیشه یادم می‌مونه.

حالا ماییم و مدرک کارشناسی ارشد و دو سال خدمت سربازی که در انتظاره و داره از فاصله نه چندان دور چشمک می زنه. افتادم دنبال کارای امریه، بلکه بتونم استفاده خوبی از دوران سربازیم بکنم. بر خلاف خیلی‌ها که از رسیدن موقع سربازی ناراحتن، برعکس شوق و ذوق خاصی برای گذروندن این مرحله پسرونه از زندگیم دارم.

تا موقع اعزام به سربازی که هنوز معلوم نیست دقیقا کی باشه باید نهایت استفاده رو از این روزهام بکنم تا ببینیم چی پیش میاد. امیدوارم این مرحله هم به خیر بگذره. تا بعد...

معمولا نوشتن، بعد از 5 ماه دوری از وبلاگ کار آسونی نیست. وبلاگی که یه زمانی ارتباط قوی ای باهاش داشتم و شادی ها و گهگاه ناراحتی ها و نگرانی هام رو توش با شما قسمت می کردم و همیشه هیجان داشتم تا هر چه سریعتر این کار رو انجام بدم چند وقته که خیلی برام غریبه شده و حتی خجالت می کشم خودم بهش سر بزنم. خوب البته دلیل های مختلفی داره، ولی شاید اصلی ترین دلیلش داشتن دو تا هم خونه ای توی تابستون گذشته (یعنی اضافه شدن یک هم خونه ای دیگه از اول تابستون) بود که باعث میشد نه اونقدر فراغ خاطر داشته باشم که به نوشتن فکر کنم و نه اصلا فرصت چرخیدن توی اینترنت. فشرده شدن کارهای پایان ناممون توی ماه های آخر هم خودش مزید بر علت بود و نتیجه اش همین شد که از آخرین پستم حدود 5 ماه میگذره.

توی این 5 ماه اتفاقای خیلی خیلی زیادی افتادکه تعریف کردن همش حوصله خواننده رو سر می بره.

خریدن دو تا جوجه بلدرچین و بزرگ کردنشون در ادامه پرورش حییون های خونگی (بعد از خریدن سه جوجه مرغ) از اولین اقداماتمون در شروع تابستون بود، یه مسافرت کوتاه به خونه و برگشتن به اردبیل برای تموم کردن پایان نامه، مسافرت 3 روزه یهویی به شمال با بهترین دوستان زندگیم و دیدن نمک آبرود و رامسر و جنگل های یکی از یکی قشنگ تر شمال و جشن تولد گرفتن توی یه شب بارونی توی ساحل رامسر و رقص چاقوی اینجانب و جیغ و داد کردن های بی وقفه و رقصیدن توی ماشین تور که باعث شد تا دو روز بعدش صدام در نیاد!!

اولین ماه رمضون کاملا دور از خونه که از کمی مواد غذایی و صرفه جویی های دانشجویی به این نتیجه رسیدیم که خوردن نون و پنیر با شیره خرمایی که از سال قبل توی خونه مونده بود برای کسی که 16 ساعت گرسنگی کشیده کمتر از خوردن کباب بره و آلوی برغان نیست و البته خوردن شبی نیم کیلو زولبیا و بامیه توسط من و حامد (هم خونه ای تازمون)!

روزهای متوالی و طولانی کار توی آزمایشگاه که هر روز حداقل 6، 7 ساعت خسته کننده رو به دنبال داشت و هر روز یه گرفتاری تازه و خرابی یه قسمت از دستگاه که اون اواخر دیگه اشکمون رو در آورده بود و  بعدش هم خسته و کوفته به گوشه ای افتادن تا شنیدن صدای اذون و خوردن نون و پنیر و شیره مذکور !! و البته کار کردن پاره وقت روی پازل 1500 تیکه ای که مهران خریده بود و بالاخره بعد از دو ماه درستش کردیم.

عمل جراحی تیروئید نزدیکترین دوست تمام دوران زندگیم و تجربه همراه مریض شدن برای اولین بار و انتظار کشیدن پشت درب اتاق عمل و همش صلوات فرستادن و 1000 تا فکر و خیال الکی که به ذهن آدم میاد و بعدش هم دیدن حال و روز خیلی بد دوستم بعد از عمل که اشکم رو در آورد.

رسیدن میوه های تابستونی درخت های حیاط صابخونه و نگاه های حسرت آلود ما به اون ها که آیا ما هم سهمی از اون ها خواهیم داشت یا خیر؟! خوردن یا نخوردن مسئله این بود واقعا و البته دقایق طولانی ای که زیر درخت های آلبالوی محلمون به خوردن آلبالو از روی درخت های همسایه ها سپری شد که چقدر هم لذت بخش بود و چقدر هم ترش.

غیب شدن دختر همسایه روبرویی که همیشه از پشت پنجره اتاقش به خونه ما زل می زد و کل کل های گهگاه ما سر اینکه آخر سر کی روش کم میشه؟! و حالا چند وقتی بود که دیگه اثری ازش نبود! شاید پنجره های دیگه خونشون جذاب تر شده بود.

مهمونی کوچیکی که توی خونه دانشجوییمون گرفتیم و 5 تا از دوستامون رو به صرف شام دعوت کردیم و رسیدن غافلگیرانه همون شب عموم اینا به اردبیل و اینکه "سلام، چطوری، چه خبر، خونتون کجاست؟!، ما اردبیلیم!"

تموم شدن کارهای آزمایشگاهی و بالاخره تموم شدن بالا رفتن های هر روزمون از مسیر شیب دار آزمایشگاه و زل زدن به در و دیوار آزمایشگاه تا رسیدن دمای دستگاه به 100 درجه سانتیگراد و پایین رفتن هامون توی غروب خورشید و هی بد و بیراه نثار استاد گرامی کردن که چه گرفتاری ای برامون درست کرده.

اسباب کشی زود هنگام مهران قبل از تحویل خونه و بردن تمام وسایل اساسی زندگی مثل یخچال و گاز و تلویزیون و فرش و حتی چند تا از لامپ ها و روزهای آخر زندگی دانشجویی من و حامد که توی خرده وسایل باقی مونده به فوتبال بازی کردن پای کامپیوتر و خرده نگاهی به پایان نامه و خوردن غذاهای حاضری و سالاد الویه آماده ای که ترش شده بود سپری شد تا بتونیم خونه رو تحویل بدیم و پول پیش خونه که آماده نشده بود رو پس بگیریم و نقطه اوجش دم کردن چایی با آب آبگرم کن بود که در نوع خودش خیلی خنده دار و جالب بود و البته بد مزه.

یاد گرفتن دستور پخت دو تا خورشت توی تابستون و اضافه شدن قیمه و فسنجون به لیست غذاهایی که توی دو سال زندگی دانشجوییم درست کردنشون رو یاد گرفته بودم و حالا با کوله باری از تجربه آشپزی به مرحله بعدی زندگیم قدم میذاشتم.

اسباب کشی خیلی خیلی سخت من و بردن اون همه وسایل به تنهایی و بد قولی بابام و نیومدنش به اردبیل و کمک نکردن توی بردن وسایل و تصادف کردن من با ماشینی که عقب عقب میومد و محکم به کمرم برخورد کرد توی همون روز اسباب کشی و سرفه های پیاپی من بعد از جابجا کردن اون همه وسایل به ماشینی که توی تهران گرفته بودم و جمله راننده خانوم اون ماشین: جوون هم جوونای قدیم!!

و خداحافظی کردن با خیلی از تجربه های شیرین و گهگاه تلخی که توی دو سال زندگیم توی اردبیل پیدا کرده بودم. "اولین های" فراموش نشدنی من، اولین تجربه زندگی کردن تنها و دور از خانواده بعد از 22 سال توی شهری 1500 کیلومتر دورتر از خونه و با هوایی 180 درجه متفاوت با شهر خودم، تجربه اولین آشپزی و رنده کردن سیب زمینی خام که به بریدن دستم هم منجر شد و کوکویی که توی ماهیتابه پخش و پلا شد. اولین مسافرت مجردی من و بابام و دوست صمیمیش که البته زیاد تکرار شد و بخش زیادی از بهترین خاطرات این دو سالم رو شامل میشه.

تجربه اولین برف بازی و صبحی که بیدار شدم و حیاط از برف سفیده شده بود، چقدر عکس گرفتم اون روز!! ندید بدید بازی و حتی درست کردن چایی با برف!! اولین تولدی که خودم برای خودم گرفتم و کلی خودم رو تحویل گرفتم و البته جشن تولدهای به یاد موندنی ای که با بچه ها گرفتیم و خیلی اولین های دیگه و البته تعداد زیادی هم شاید "آخرین ها".

حالا دیگه یک ماهی میشه که از اردبیل اسباب کشی کردیم، هنوز پایان نامه ام رو دفاع نکردم. کار زیادی ازش باقی نمونده. چند هفته یک بار باید به استادمون سر بزنیم و ازمون کلی ایراد بگیره تا موقع دفاعمون برسه. روزها همچنان تند میگذره، هوا هم داره سرد میشه، امیدوارم دوباره برف های اردبیل رو ببینم :)

خوب، خیلی طولانی شد، حوصلتون رو سر بردم. امیدوارم باز هم بنویسم. فعلا...

چند روز گذشته از بهترین و خاطره انگیزترین روزهای زندگی دانشجوییم بود که به لطف درس خوندنم توی اردبیل نصیبم شد.

از اون موقعی که اینجا قبول شدم، خیلی از دوستان و فامیل هر موقع من رو می دیدن و می بینن، میگفتن و میگن که هر موقع فرصتی پیش بیاد یه سر به اردبیل می زنن. البته از این بین خیلی ها موفق نشدن بیان اینجا، ولی یه چند نفری هم موفق شدن.

از جمله اون افرادی که همیشه می خواست بیاد اردبیل، پسر خالم بود. چند روز پیش بالاخره براش جور شد و به همراه خانم و برادر خانمش (که البته 8 سالشه) اومدن اردبیل.

هر چند سفرشون خیلی کوتاه بود ولی از این فرصت نهایت استفاده رو کردیم و علاوه بر دیدن تمام جاهای دیدنی خود اردبیل و شهرهای اطرافش (که بعضی هاش رو هم خودم هنوز ندیده بودم)، سری هم به آذربایجان شرقی زدیم و جاذبه های تبریز و شهرهای اطرافش رو هم دیدیم.

بعد از آذربایجان گردی هم به اتفاق هم رفتیم شمال ویلای خالم و دو روز هم اونجا بودیم. خلاصه این 5 روز برای من فوق العاده خاطره انگیز و خوب بود. 

براتون عکس های جاهایی رو که رفتیم میذارم تا شما هم سهمی تو این گردش داشته باشید.

راستی یادم رفت بگم

نتیجه کنکور دکتری هم اعلام شد. همون طوری که انتظارش رو هم داشتم، مجاز نشدم.

رتبه آخرین نفر قبولی 568 بود و رتبه من 652 شد. 

گرچه اگر مجاز هم می شدم فکر کنم توی مصاحبه رد می شدم. چون فعالیت علمی خاصی نداشتم که بخوام ارائه بدم.

به هر حال اینم از شاید آخرین کنکور زندگی ما...

چند روز پیش که با بچه ها رفته بودیم خیابون، چشمم به برگ مو هایی که یکی از میوه فروشی ها میفروخت افتاد. یاد دلمه های مامانم افتادم که دو سالی می شد نخورده بودم.

با خودم گفتم حالا که مامانم پیشم نیست تا برام دلمه درست کنه، بهتره خودم دست به کار شم.

خلاصه تصمیم گرفتم آخر هفته یعنی امروز، دلمه برگ مو درست کنم.

از مامانم دستور پختش رو پرسیدم و خودم هم یکم توی نت طرز پیچیدنش رو نگاه کردم و خلاصه با کلی زحمت، نتیجه اینی شد که می بینید 

انصافا خودم هم فکرش رو نمی کردم به این خوبی بشن 

جا داره از نویسنده وبلاگ http://hedyebeshoma.blogfa.com هم تشکر کنم که طرز پیچیدن دلمه رو آموزش داده بود.